Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Σε ξέρω.
Εσένα που προσπαθείς να κάνεις έστω και λίγους φίλους.
Κι εσένα που προσπαθείς να τους κρατήσεις κοντά σου-όσο πιο κοντά μπορείς.
Σε ξέρω.
Προσπαθείς να κρυφτείς για λίγο στη γωνία και να πεις μια κουβέντα στον εαυτό σου.
Βάζεις βιαστικά τον καπνό στο στόμα σου και περιμένεις· αλλά τίποτα δε γίνεται.
Σε ξέρω.
Εσένα που τα βαρέθηκες όλα αυτά.
Εσένα που δεν γουστάρεις να χαραμίσεις κι άλλο από τη ζωή σου.
Εσένα που το κεφάλι σου έχει γεμίσει από συμβουλές, συστάσεις, διαταγές.
Εσένα που αύριο δε θα πας σχολείο, δε θα πας φροντιστήριο, αλλά κουκουλωμένος και- όσο να πεις- φοβισμένος θα εύχεσαι ότι όλα αυτά είναι ένας εφιάλτης· και δεν είναι..
Σε ξέρω καλά, εσένα.
Που δεν έχεις- ποτέ δεν είχες- ιδέα τι θες.
Αλλά ποτέ δεν είχες χρόνο να το σκεφτείς.
Εσένα που τώρα έχεις κρεμάσει τα πόδια σου από το μπαλκόνι και βλέπεις τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν.
Και σκέφτεσαι, λίγο ακόμα..




Υ.Γ. Σε ξέρω και σένα.
το βλέμμα σου είναι άδειο.
Δεν κάνεις τίποτα.
Απλά προσπερνάς τις μέρες, περιμένοντας να γίνεις εκστατικά ευτυχισμένη.