Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Οι περιπέτειες του κ. Ναπολέων

 Ήταν Σάββατο βράδυ. Ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ με έναν κουβά παγωτό στο ένα χέρι και το τηλεκοντρόλ στο άλλο-υπάρχει καλύτερος τρόπος να περάσει κανείς ένα σαββατόβραδο σαν κι αυτό;

Και εκεί που ξεκινούσε το παιχνίδι γνώσεων, μόλις είχαν ακουστεί οι πρώτες νότες του μουσικού θέματος, όταν συνέβη το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί: χτύπησε το τηλέφωνο. Θέλω να πω, θα μπορούσαν να συμβούν πολύ χειρότερα-ένας σεισμός ή ένας κομήτης(ή ένας πλασιέ)- αλλά εκείνη την ώρα μου φάνηκε το χειρότερο απ' όλα.


Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Λοιπόν θα μ' ακούσεις, επιτέλους;

Ήταν ένας ψηλός μελαχρινός άντρας, γύρω στα 30, με μακριά μαύρα μαλλιά, και ένα κακοσχηματισμένο μουστάκι. Φορούσε ένα μπλε καρό πουκάμισο, ένα παντελόνι απροσδιορίστου σκούρου χρώματος και ψηλές, αμερικάνικες μπότες. Περπατούσε με τους αντίχειρες θηλυκωμένους στη ζώνη του, σφυρίζοντας ένα τραγουδάκι.